Until we meet again

de avonture van de pedicure

Een paar weken geleden ging ik langs bij een cliënt, ze lag op bed. Ze zei al dat ze zich niet goed voelde  ‘ik probeer positief te blijven, maar het lukt me niet meer’, zei ze. Ik ging bij haar zitten en pakte haar handen. Sorry, zei ik, mijn handen zijn een beetje koud. Dat vond ze juist fijn, en ik legde een hand op haar voorhoofd.

Ze begint te praten. Het gaat over vroeger, over haar man waar ze zoveel van hield. Ze vraagt aan mij of ik ook zo’n lieve man heb, en ik antwoord met ‘ja’. Heb je ook kinderen? vraagt ze. ‘Jazeker die heb ik ook. Een jongen en een meisje’ vertel ik haar. ‘Dat is het allerbelangrijkste in het leven, je gezin, zorg er maar goed voor’ zegt ze. ‘Beloof je me dat?’ vraagt ze. Beloofd, zeg ik. Tenslotte zegt ze: ‘en als we elkaar weer eens tegen komen, dan hebben we het er weer over’. Ik knik. Ze geeft me een handkus en ik geef haar een kus op haar voorhoofd. In mijn gedachte neem ik afscheid van haar, want ik weet dat het niet lang meer gaat duren voor haar.
Als ik haar kamer uitloop probeer ik mijn tranen weg te slikken, wat niet echt wil lukken. Een paar weken later is ze overleden.

ik werk met een doelgroep waarvan een groot gedeelte aan hun laatste levensfase zijn begonnen. Het kan dus zijn dat er iemand overlijdt.
Ik weet dat het erbij hoort, maar soms heb je met iemand net even iets meer, en dan valt het overlijden net even iets zwaarder…Deze mevrouw heeft mij altijd weten te raken. Met haar ontzettende positieve blik op het leven, haar lieve oprechte woorden en haar mooie verhalen van vroeger. We konden samen lol hebben door dansjes te doen en om de grapjes die we samen maakten.

Ik weet niet of ik geloof in een afterlife, daar ben ik nog niet over uit. Maar diep van binnen hoop ik het. Rust zacht lief vrouwtje, en wie weet tot ziens. Until we meet again.

Size doesn’t matter

persoonlijk blog van een pedicure aan huis in Rotterdam.

Met mijn 1,63 lang ben ik een klein vrouwtje. Daar ben ik zelf niet zo bewust van trouwens. Maar ik merk het weleens aan de mensen om mij heen.

Bepaalde opmerkingen die worden gemaakt waar ik van weet dat die nooit waren gemaakt als ik een boom van een vent zou zijn geweest. Zo sommeerde een man mij eens bij de wasstraat dat ik mijn autootje (ja, die is ook klein) aan de kant moest zetten voor hem omdat hij het allemaal te lang vond duren. Tja, en voor sommige mannen is een auto een verlengstuk, dus je kan wel raden in wat voor een auto deze man reed.

Nog zo’n mooie: tijdens een behandeling vroeg een man naar mijn werk. Of ik dit erbij doe in de avonduren? Nee, dit is echt mijn living meneer, antwoorde ik. Waarop hij zei: ‘dat is toch wel leuk, zo’n bedrijfje’. Bedrijfje? Bedrijf zult u bedoelen dacht ik. En in het verzorgingstehuis waar ik werk stond ik eens in de lift met een bezoeker. Hij keek naar mijn werktafeltje en zei: ‘dus u bent hier de nagelknipster?’ Waarop ik antwoorde dat hij  mij gewoon de pedicure mag noemen.

Wat is nou eigenlijk het punt wat ik hiermee wil maken? Nou, wat sommige misschien niet weten is dat kleine vrouwtjes, groots kunnen zijn  op heel veel vlakken. Zo kunnen bij mij mijn emoties nog weleens over de top zijn: groots en meeslepend. Als ik boos ben, dan ben ik ook echt heel boos. Verberg het servies dan maar. Verdrietig? Man, mijn leven voelt op dat moment als een groot drama. Emoties zijn voor mij ook echt een slechte raadgever. Maar….. als ik iets wil, als ik iets in mijn hoofd heb , dan bijt ik me erin vast en dan ga ik ervoor.

Dat kan trouwens van alles zijn. Zo was voor mij de kwart marathon echt een missie, ik moest een keer meemaken hoe het voelde om op de Coolsingel te finishen te midden van al die mensen die je staan aan te moedigen. Ik heb echt maanden getraind voor die 10,4 km, het lukte en het was een geweldige ervaring. Maar ook het opstarten van een eigen bedrijfje (;-) , dat is echt je tanden erin zetten en doorbijten.

Misschien moeten wij ukkies wel extra hard roepen om ergens boven uit te komen, om gehoord en om gezien te worden. En daar zijn wij goed in! Want geloof me: we zien er misschien schattig uit, maar wij bijten wel.

Pay it forward

persoonlijk blog van een pedicure aan huis in Rotterdam.

Ik klets heel wat af met mijn klanten. Vaak gaat het over koetjes en kalfjes maar ook het nieuws komt regelmatig voorbij. Zelf volg ik het nieuws al een tijdje niet meer. De meeste klanten weten dit van mij, en via hun hoor ik vanzelf wel als er iets ergs in de wereld aan de hand is.

De reden dat ik geen nieuws meer volg is omdat het  9 van de 10 keer  alleen maar ellende en verdriet is wat er voorbij komt.  En doordat het niet in mijn directe omgeving gebeurt kan ik weinig aan deze ellende en verdriet doen. Of ik mijn kop in het zand steek? Misschien wel, maar ik zie het meer als zelfbescherming aangezien ik behoorlijk verdrietig kan worden van dit soort nieuwsberichten.

Waar ik wel invloed op heb is op mijn eigen omgeving. Mijn gezin, familie en vriendinnen. En mijn klanten natuurlijk. Zo probeer ik ze op de best mogelijke manier een behandeling te geven en een luisterend oor. Want dat hoort zeker bij dit vak. Ik kan goed kletsen, maar luisteren is misschien nog wel belangrijker. 1 keer per maand doe ik vrijwilligerswerk, dan ga ik wandelen met een meneer die door een bedrijfsongeval lichamelijk gehandicapt is geraakt. Dan maken we een mooi rondje door de wijk en eindigen we bij de bakker voor een kop koffie en een croissant.

Nu wil ik niet overkomen als Moeder Teresa hoor, want geloof me, dat ben ik echt niet. Maar ik geloof  zeker in het nut van een goede daad. Zo bekeek ik eens een filmpje van iemand, die vond dat je jezelf  aan het einde van de dag moest afvragen wat jij die dag voor een ander hebt betekend. Het hoeft niet iets groots te zijn, iemand helpen oversteken kan bijvoorbeeld ook.  ‘Wauw’ dacht ik, als iedereen dat zou gaan doen, dan zou ik zeker weer naar het nieuws kijken.

What is love?

persoonlijk blog van een pedicure aan huis in Rotterdam.

Ware liefde. Wat is dat? En bestaat het eigenlijk wel? Liefde in zijn puurste vorm, houden van elkaar, in voor en tegenspoed, door dik en door dun. Persoonlijk denk ik dat je daar pas antwoord op kan geven als je aan het einde van je reis bent en je kunt terug blikken op je leven.

Mijn klanten vertellen vaak over hoe lang ze getrouwd zijn (geweest), en dat gaat vaak dan om heel wat jaren. Zo vertelde een meneer eens over zijn vrouw: ‘ik ging heel lang geleden met een vriend stappen, we gingen dansen, en daar zag ik haar zitten. Ik zei tegen mijn maat: die ga ik halen, die is van mij. En nu zijn we alweer 65 jaar getrouwd’. Terwijl hij dit verhaal vertelt streelt hij over haar arm, en zij kijkt er verlegen bij. Ik smolt weg bij dit verhaal, zo lief.

Nog zo’n mooi verhaal: een maand geleden werd ik benaderd door een man, hij wilde graag een pedicure behandeling cadeau geven aan zijn vriendin. Het moest een verrassing blijven, en ze mocht zelf weten of ze er nog wat bij wilde boeken, het was allemaal op zijn kosten. Zo gezegd, zo gedaan. Op het afgesproken moment sta ik bij hen voor de deur. Hij doet open en zij kijkt mij verbaasd aan. ‘jij wil toch zo graag een keer je voeten lekker laten verzorgen?’ Bij deze heb ik dat geregeld voor je’. Ze gaat zitten, en is nog steeds verbaasd. Ik begin de behandeling en ze komt een beetje bij. Daarna neemt ze nog een voetmassage, en na afloop bedanken ze mij. Wat lief, dacht ik. Niet alleen de verrassing voor haar die hij heeft geregeld, maar ook de blik naar elkaar toe, je zag duidelijk de liefde tussen die twee.

Liefde kent natuurlijk vele varianten. Zo vind ik de liefde voor mijn kids de puurste en sterkste vorm van liefde die er voor mij  is. Ik hou van ze, no matter what, en ik ga voor ze door het vuur. Als ik naar ze kijk, als ze lief liggen te slapen dan heb ik weer zo’n smeltmoment. Maar zo zijn er vele vormen, behalve de liefde voor je kids kan je ook liefde voelen voor dieren, of voor shoppen (ik heb het bijvoorbeeld voor handtassen,  daar heb ik er nooit genoeg van), en liefde voor je familie, vriendinnen en natuurlijk je partner.

Waar zouden we zijn zonder liefde? Ze zeggen weleens ‘money makes the world go round’. Maar ik denk dat het de liefde is die de wereld laat draaien. In ieder geval wel mijn wereld.

When the walls come down

persoonlijk blog van een pedicure aan huis in Rotterdam.

Sommige klanten zijn erg open naar mij toe, ik krijg veel persoonlijke verhalen te horen. Maar lang niet iedereen is zo, er zijn ook mensen die een muurtje om zich heen hebben.

Zo ook een bewoonster van het verzorgingstehuis waar ik werk. Ik kom haar halen voor een behandeling, maar ze wil niet. ‘Nee’, zegt ze, je bent pas nog geweest, ik ga niet mee hoor. Ik leg uit dat het al langer geleden is, maar deze lieve dame is al dementerende en kan af en toe wel eens in de war zijn. Ze houdt voet bij stuk. Ik probeer het met een complimentje over haar trui, maar ze kijkt me achterdochtig aan. Ik heb alleen geen last van mijn voeten als ik net gedoucht heb, zegt ze. Ik weet dat ze af en toe wat last heeft van pijnlijke plekken dus ik wil haar hier echt even aan behandelen voordat het erger word. Ik probeer het nog een keertje, en ze geeft toe. Ok, zegt ze. Maar ik betaal de rekening echt niet hoor. Daar moet ik een beetje om lachen, ik hou er wel van als zo’n lief ogend omaatje opstandig kan zijn.  We lopen naar de lift en wachten totdat ie er is. Het duurt haar te lang dus ze duwt haar rollator een paar keer  tegen de liftdeur aan wat een behoorlijk kabaal maakt. Ook daar moet ik stiekem wel om lachen.

Als we in de ruimte zijn gaat ze zitten en zegt ze een paar keer: ‘ik weet het allemaal niet meer hoor, ik weet het niet meer’.  Ik kijk haar aan en zeg dat ik het weet en dat het allemaal wel goed komt. De rest van de behandeling blijft ze stil, en af toe kletst ze wat met me. Na de behandeling breng ik haar terug naar haar kamer en zet haar in haar stoel. Als ik de gang op loop besef ik me dat je er bij sommige mensen  er even doorheen moet prikken, net zoals bij deze dame. En hoe mooi is dat als dat lukt. Want diep van binnen zit er gewoon een heel lief iemand die het af en toe even niet meer weet.

The circle of life

persoonlijk blog van een pedicure aan huis in Rotterdam.

Mijn allerlaatste werkdag voor mijn zomervakantie in het verzorgingstehuis. Ik zie op mijn afdeling dat er bij een kamer wat mensen heen er weer lopen, ik zie aan ze dat ze verdrietig zijn. Het is een situatie die  vaker voorkomt hier en het is onvermijdelijk: de mensen die hier wonen zijn hier aan hun laatste levensfase begonnen. Verdrietig natuurlijk, maar zoals mijn opa zei: ‘op een gegeven moment is het tijd om plaats te maken voor nieuwe mensen’. En als je dat mag doen op een mooie leeftijd dan is dat een zegen.

Toen mijn oma overleed, na mijn opa, was ik erg verdrietig. Door haar overlijden was mijn opa ook definitief overleden voor mijn gevoel.  Ze woonde toen in het verzorgingstehuis waar ik nu werk. Op haar kamertje lagen nog wat spulletjes die werden verdeeld tussen de (klein)kinderen. ‘kijk maar even of er nog wat voor je tussen zit’, werd door de lieve familie gezegd. Toen ik haar kamertje binnen kwam werd ik overvallen door verdriet: dit is dus wat je achterlaat als je gaat. Een kamertje met was spulletjes, dat is het. Wat betreft materiaal dan. Want de herinneringen aan mijn opa en oma zijn niet in waarde uit te drukken: de mooie lentes aan de Bloemendaalse weg, de warme zomers in hun tuin, de herfst bij opa op zolder waar hij schilderde en de koude winters op het ijs op het slootje voor de deur.

Aangezien de ouderen een groot gedeelte van mijn klantenkring zijn krijg ik vaak hun mooie verhalen over vroeger te horen, over de mooie reizen die ze hebben gemaakt, en over hun dierbaren. Maar ik kom ook veel verdriet tegen, mensen die ziek zijn (geweest), trieste verhalen over dierbaren die veel te vroeg zijn overleden. Als ik deze blog bedenk lig ik aan het zwembad en ik kijk naar mijn dochtertje die voorbij komt dobberen op een opblaasflamingo, en dan besef ik me weer eens: het gaat niet om de mooiste auto, een groot huis, of dure spullen, die laten geen warme herinnering achter. Het zijn de mooie momenten met lieve dierbaren,  dat is het allermooiste om door te geven in de cirkel van het leven.

When things change….

persoonlijk blog van een pedicure aan huis in Rotterdam.

Ik krijg regelmatig de vraag: ‘waarom wordt iemand in godsnaam pedicure?’ En om heel eerlijk te zijn had ik zelf ook niet verwacht dat dit ooit mijn beroep zou worden. Mijn mam is ook pedicure, en hoe vaak ik wel niet heb gezegd tegen haar ‘dat gefriemel aan die voeten, dat is toch vies ma!’ Maar blijkbaar kruipt het bloed waar het niet kruipen kan.

Het begon bij mijn vorige werkgever, waar het na bijna 10 jaar niet meer zo lekker ging. Ik zag het als een scheiding: we waren uit elkaar gegroeid, allebei veranderd, en we zagen een toekomst met elkaar niet meer zitten. Pijnlijk en verdrietig, maar we namen afscheid van elkaar op een nette manier. Ik kwam in contact met een loopbaancoach waar ik goede gesprekken mee had.  ‘Wat voor een werk zou je willen doen, wat vind je leuk?’ vroeg hij. Weet ik veel , ik wist wel heel goed wat ik niet wilde….

Toen kwam er een test voorbij: waar hecht je waarde aan in je werk?  Mijn uitslag was duidelijk: zelfstandig werken, met mensen, autonomie, en  zichtbaar resultaat. Waarop hij zei: ‘dit komt ook wel overeen met het werk van je moeder toch?’ Uh ja dat is eigenlijk wel zo. Dus ik besloot een dagje met haar mee te lopen.  En wat mij opviel is dat ze dicht haar klanten stond, letterlijk en figuurlijk, en dat vond ik mooi om te zien.  Ik ben me meer gaan verdiepen in het vak en ben met andere pedicures mee gelopen om meer inzicht te krijgen. En toen, bij de open dag van Klim Op Opleidingen, besloot ik me ter plekke in te schrijven voor de opleiding. Ik was al gewaarschuwd door mama-lief:  ‘juud de opleiding is zwaar, je moet ook heel veel theorie leren’. En na een jaar is het gelukt!  In de pocket! En niet kort daarna ben ik begonnen, ingeschreven bij KVK, ProVoet, en gaan!. Het begin was moeilijk, waar vind ik mijn klanten? Ik wist dat er veel vraag naar dit werk is , maar ze moeten je wel vinden. En ondertussen lukt dat aardig goed. Eigenlijk gaat het zelfs heel goed.  En dat doet me denken aan een quote van Marilyn Monroe ‘sometimes good things fall apart so that better things can fall together’.

Lieve Lida

persoonlijk blog van een pedicure aan huis in Rotterdam.

Via mijn WhatsApp wordt ik benaderd door Lida, ze wil graag een afspraak maken voor een uitgebreide pedicure behandeling en een gellak. Ze vertelt dat ze binnenkort wordt geopereerd, dus we prikken een datum voor na de operatie. Als ik op de desbetreffende dag en tijdstip op haar stoep sta, wordt er open gedaan door haar dochter. Lida komt de trap af en ik zie een mooie vrouw, zo één die weinig nodig heeft voor veel glamour. Ze doet me denken aan Olcay Gulsen. We installeren ons in de huiskamer en ik begin de behandeling.

Ze vertelt dat ze een tijdje terug is geopereerd aan de knobbels aan haar voeten, en ik bedenk me dat dat niet de operatie kan zijn geweest die ze vorige week heeft gehad. Dan zie ik 2 plastic zakjes uit haar shirt steken, ten hoogte van haar decolleté. Ik trek de conclusie dat ze waarschijnlijk een borstvergroting heeft gehad. Dan vertelt ze uit haar zelf dat ze vorige week aan haar borsten is geopereerd, ze zijn niet vergroot, ze zijn verwijderd. Wat voel ik me stom zeg, dat ik meteen zo’n conclusie trok. Deze mevrouw is totaal niet bezig met haar uiterlijk, ze is bezig met overleven.

Ze vertelt dat er na een mammografie en een echo een plekje was gevonden in haar rechterborst. Het was niet goed…en ze moest geopereerd worden. Maar haar arts wilde eerst een MRI scan, om uit te sluiten of er niet nog meer kwaadaardige cellen aanwezig waren. Lida gaat ermee akkoord en ja hoor, in haar linkerborst achter haar tepel zit nog een plekje. Ze kiest ervoor om beide borsten te laten verwijderen, zo weet ze zeker dat alles weg is, en ze zijn eventueel makkelijker te reconstrueren. Ze verteld me: ‘als mijn arts de MRI niet had doorgezet, dan was ik er nu nog slechter aan toe, ik ben hem zo dankbaar’. Ze vertelt dat een MRI niet standaard wordt gegeven bij een mammografie/echo, wat onvoorstelbaar is ‘want wie weet hoeveel vrouwen er misschien rondlopen met een kwaadaardig knobbeltje wat alleen zichtbaar is op een MRI.’

Het gesprek gaat verder en ze zegt dat ze vindt dat ze redelijk goed met de situatie om gaat, ‘maar’ zegt ze, ik wil mezelf niet op de borst kloppen die ik niet meer heb. Ik kijk haar aan en ze begint te lachen, ik lach met haar mee.
Na de behandeling nemen we afscheid, die maandag erna hebben contact over de uitslagen van het vervolgonderzoek: ze zijn niet positief. Ik wens haar veel sterkte en aankomende donderdag begint ze met haar chemo en daarna zal ze bestraald worden. En ik zal aan haar denken, mijn duimen kapot draaien voor haar. Want lieve Lida wat ben jij een ontzettend positief en mooi mens van binnen en van buiten (ja ook in je joggingbroek en zonder make-up 😉 )

Het zijn de kleine dingen….

persoonlijk blog van een pedicure aan huis in Rotterdam.

Vorige week werd ik gebeld door een klant die haar afspraak wilde verplaatsen: haar hoofd stond er niet naar want ze hadden bij haar ingebroken én een naaste was overleden. We verzetten de afspraak en vandaag had ik haar op de planning. Ik kom binnen en vraag of het een beetje gaat met haar. Ze vertelt dat de inbrekers het spaarpotje voor haar kleinkinderen hebben leeggehaald en aardig wat schade hebben achtergelaten. De schoften, denk ik meteen. Het is zo’n lief vrouwtje en ze heeft het niet al te breed.

Haar voeten zijn klaar en ze zegt dat ze dan straks haar nagels gaat lakken. Nee joh, dat doe ik wel voor u, als troost voor alle ellende. ‘Weet je dat zeker? Dan kost je toch tijd, zegt ze. Ik zeg dat ze toch de laatste van de middag is, en dat ik dat graag doe voor haar. Dat vind ze fijn en we ‘tutten’ lekker verder.

Ze wordt ietsjes vrolijker en ik laat haar achter met mooie verzorgde voeten en gelakte nagels. Hopelijk heeft ze voor even alle ellende kunnen vergeten, dit was wel het minste wat ik voor deze lieve mevrouw kon betekenen.

95

persoonlijk blog van een pedicure aan huis Rotterdam

Vandaag had ik haar weer op de planning: mijn lieve vriendin in het verzorgingstehuis.
Ik kom binnen en zeg: goedendag mevrouw ik kom uw handen en voeten weer verzorgen. ‘Oh wat fijn zegt ze en ik vind jou zo’n lief kind hè? Met je frisse gezichtje’. De behandeling begint en ze klets lekker, deze mevrouw is altijd zó ontzettend positief. Dan vraagt ze waar het briefje ligt die de zuster heeft achtergelaten. Ik zie ‘m liggen en pak ‘m voor haar, er staat 95 op. Zo oud ben ik, zegt ze. Ondanks dat ik dat eigenlijk al weet, zeg ik: echt? Dat is niet te zien hoor, u ziet er ook zo fris uit.

Dan ben ik klaar met de behandeling en ze zegt dat ze weer zo blij is met haar geknipte nagels dat ze straks dansend naar beneden gaat met haar handen in de lucht en ze maakt in haar stoel een dansje. Ik doe met haar mee en als 2 malloten dansen we in haar kamer ik staand en mevrouw danst door in haar stoel. We hebben de grootste lol. 95  jaar en dan zo in het leven staan, ik teken ervoor.