When things change….

persoonlijk blog van een pedicure aan huis in Rotterdam.

Ik krijg regelmatig de vraag: ‘waarom wordt iemand in godsnaam pedicure?’ En om heel eerlijk te zijn had ik zelf ook niet verwacht dat dit ooit mijn beroep zou worden. Mijn mam is ook pedicure, en hoe vaak ik wel niet heb gezegd tegen haar ‘dat gefriemel aan die voeten, dat is toch vies ma!’ Maar blijkbaar kruipt het bloed waar het niet kruipen kan.

Het begon bij mijn vorige werkgever, waar het na bijna 10 jaar niet meer zo lekker ging. Ik zag het als een scheiding: we waren uit elkaar gegroeid, allebei veranderd, en we zagen een toekomst met elkaar niet meer zitten. Pijnlijk en verdrietig, maar we namen afscheid van elkaar op een nette manier. Ik kwam in contact met een loopbaancoach waar ik goede gesprekken mee had.  ‘Wat voor een werk zou je willen doen, wat vind je leuk?’ vroeg hij. Weet ik veel , ik wist wel heel goed wat ik niet wilde….

Toen kwam er een test voorbij: waar hecht je waarde aan in je werk?  Mijn uitslag was duidelijk: zelfstandig werken, met mensen, autonomie, en  zichtbaar resultaat. Waarop hij zei: ‘dit komt ook wel overeen met het werk van je moeder toch?’ Uh ja dat is eigenlijk wel zo. Dus ik besloot een dagje met haar mee te lopen.  En wat mij opviel is dat ze dicht haar klanten stond, letterlijk en figuurlijk, en dat vond ik mooi om te zien.  Ik ben me meer gaan verdiepen in het vak en ben met andere pedicures mee gelopen om meer inzicht te krijgen. En toen, bij de open dag van Klim Op Opleidingen, besloot ik me ter plekke in te schrijven voor de opleiding. Ik was al gewaarschuwd door mama-lief:  ‘juud de opleiding is zwaar, je moet ook heel veel theorie leren’. En na een jaar is het gelukt!  In de pocket! En niet kort daarna ben ik begonnen, ingeschreven bij KVK, ProVoet, en gaan!. Het begin was moeilijk, waar vind ik mijn klanten? Ik wist dat er veel vraag naar dit werk is , maar ze moeten je wel vinden. En ondertussen lukt dat aardig goed. Eigenlijk gaat het zelfs heel goed.  En dat doet me denken aan een quote van Marilyn Monroe ‘sometimes good things fall apart so that better things can fall together’.

Lieve Lida

persoonlijk blog van een pedicure aan huis in Rotterdam.

Via mijn WhatsApp wordt ik benaderd door Lida, ze wil graag een afspraak maken voor een uitgebreide pedicure behandeling en een gellak. Ze vertelt dat ze binnenkort wordt geopereerd, dus we prikken een datum voor na de operatie. Als ik op de desbetreffende dag en tijdstip op haar stoep sta, wordt er open gedaan door haar dochter. Lida komt de trap af en ik zie een mooie vrouw, zo één die weinig nodig heeft voor veel glamour. Ze doet me denken aan Olcay Gulsen. We installeren ons in de huiskamer en ik begin de behandeling.

Ze vertelt dat ze een tijdje terug is geopereerd aan de knobbels aan haar voeten, en ik bedenk me dat dat niet de operatie kan zijn geweest die ze vorige week heeft gehad. Dan zie ik 2 plastic zakjes uit haar shirt steken, ten hoogte van haar decolleté. Ik trek de conclusie dat ze waarschijnlijk een borstvergroting heeft gehad. Dan vertelt ze uit haar zelf dat ze vorige week aan haar borsten is geopereerd, ze zijn niet vergroot, ze zijn verwijderd. Wat voel ik me stom zeg, dat ik meteen zo’n conclusie trok. Deze mevrouw is totaal niet bezig met haar uiterlijk, ze is bezig met overleven.

Ze vertelt dat er na een mammografie en een echo een plekje was gevonden in haar rechterborst. Het was niet goed…en ze moest geopereerd worden. Maar haar arts wilde eerst een MRI scan, om uit te sluiten of er niet nog meer kwaadaardige cellen aanwezig waren. Lida gaat ermee akkoord en ja hoor, in haar linkerborst achter haar tepel zit nog een plekje. Ze kiest ervoor om beide borsten te laten verwijderen, zo weet ze zeker dat alles weg is, en ze zijn eventueel makkelijker te reconstrueren. Ze verteld me: ‘als mijn arts de MRI niet had doorgezet, dan was ik er nu nog slechter aan toe, ik ben hem zo dankbaar’. Ze vertelt dat een MRI niet standaard wordt gegeven bij een mammografie/echo, wat onvoorstelbaar is ‘want wie weet hoeveel vrouwen er misschien rondlopen met een kwaadaardig knobbeltje wat alleen zichtbaar is op een MRI.’

Het gesprek gaat verder en ze zegt dat ze vindt dat ze redelijk goed met de situatie om gaat, ‘maar’ zegt ze, ik wil mezelf niet op de borst kloppen die ik niet meer heb. Ik kijk haar aan en ze begint te lachen, ik lach met haar mee.
Na de behandeling nemen we afscheid, die maandag erna hebben contact over de uitslagen van het vervolgonderzoek: ze zijn niet positief. Ik wens haar veel sterkte en aankomende donderdag begint ze met haar chemo en daarna zal ze bestraald worden. En ik zal aan haar denken, mijn duimen kapot draaien voor haar. Want lieve Lida wat ben jij een ontzettend positief en mooi mens van binnen en van buiten (ja ook in je joggingbroek en zonder make-up 😉 )

Het zijn de kleine dingen….

persoonlijk blog van een pedicure aan huis in Rotterdam.

Vorige week werd ik gebeld door een klant die haar afspraak wilde verplaatsen: haar hoofd stond er niet naar want ze hadden bij haar ingebroken én een naaste was overleden. We verzetten de afspraak en vandaag had ik haar op de planning. Ik kom binnen en vraag of het een beetje gaat met haar. Ze vertelt dat de inbrekers het spaarpotje voor haar kleinkinderen hebben leeggehaald en aardig wat schade hebben achtergelaten. De schoften, denk ik meteen. Het is zo’n lief vrouwtje en ze heeft het niet al te breed.

Haar voeten zijn klaar en ze zegt dat ze dan straks haar nagels gaat lakken. Nee joh, dat doe ik wel voor u, als troost voor alle ellende. ‘Weet je dat zeker? Dan kost je toch tijd, zegt ze. Ik zeg dat ze toch de laatste van de middag is, en dat ik dat graag doe voor haar. Dat vind ze fijn en we ‘tutten’ lekker verder.

Ze wordt ietsjes vrolijker en ik laat haar achter met mooie verzorgde voeten en gelakte nagels. Hopelijk heeft ze voor even alle ellende kunnen vergeten, dit was wel het minste wat ik voor deze lieve mevrouw kon betekenen.

95

persoonlijk blog van een pedicure aan huis Rotterdam

Vandaag had ik haar weer op de planning: mijn lieve vriendin in het verzorgingstehuis.
Ik kom binnen en zeg: goedendag mevrouw ik kom uw handen en voeten weer verzorgen. ‘Oh wat fijn zegt ze en ik vind jou zo’n lief kind hè? Met je frisse gezichtje’. De behandeling begint en ze klets lekker, deze mevrouw is altijd zó ontzettend positief. Dan vraagt ze waar het briefje ligt die de zuster heeft achtergelaten. Ik zie ‘m liggen en pak ‘m voor haar, er staat 95 op. Zo oud ben ik, zegt ze. Ondanks dat ik dat eigenlijk al weet, zeg ik: echt? Dat is niet te zien hoor, u ziet er ook zo fris uit.

Dan ben ik klaar met de behandeling en ze zegt dat ze weer zo blij is met haar geknipte nagels dat ze straks dansend naar beneden gaat met haar handen in de lucht en ze maakt in haar stoel een dansje. Ik doe met haar mee en als 2 malloten dansen we in haar kamer ik staand en mevrouw danst door in haar stoel. We hebben de grootste lol. 95  jaar en dan zo in het leven staan, ik teken ervoor.

Dappere vechtster

persoonlijk blog van een pedicure aan huis Rotterdam

Een paar dagen geleden werd ik gebeld door iemand met de vraag of ik nog die middag, of anders morgen, de handen en voeten van een familielid van haar kon verzorgen. Die was net uit het ziekenhuis gekomen, ze heeft kanker en de vooruitzichten zijn niet al te best. Tja, in de middag zou sowieso niet kunnen en ik had mezelf eigenlijk het weekend vrij gegeven, maar ik hoor aan haar stem hoe belangrijk zij dit vindt om dit voor haar tante te regelen. Dus ok, we spreken af dat ik zaterdag kom.

Zo gezegd zo gedaan, ik stapte vanmorgen binnen bij haar tante die op haar bed lag. Ik stel me voor, ze maakt het zich gemakkelijk op haar bed en ik begin de behandeling. Eerst is ze nog stil, maar na 10 minuutjes begint ze te praten. Ze vraagt of ik ben getrouwd en het gaat over koetjes, kalfjes, kids en ze vraagt wat ik in mijn vrije tijd doe. Ik vertel dat ik o.a. er van houd om met vriendinnen wat te gaan drinken en dansen in de stad. Ze lacht, en vraagt: ‘zonder je man’? Ja, zeg ik die laat ik thuis. Daar lacht ze nog harder om.

Voorzichtig ga ik verder, als iemand de diagnose kanker heeft dan moet ik wel toestemming hebben van behandeld arts, want mevrouw is heel kwetsbaar. Ik rond de behandeling af en ze betaalt me. Ik wil het wisselgeld pakken, maar ze zegt dat dat niet hoeft. ‘Weet u het zeker’ vraag ik? Dit is meer dan een gemiddelde fooi wat ik krijg van haar. Ja zegt ze, drink er maar eentje van als je weer met je vriendinnen gaat stappen. En dat ga ik zeker doen! En dan ga ik proosten op deze mevrouw, een lieve, krachtige en dappere vechter.

Fris&Fruitig

Volg hier de belevenissen van een pedicure aan huis in Rotterdam.

Ik heb een fan in het verzorgingstehuis waar ik werk. Vandaag kwam ik haar voor de tweede keer behandelen. Net als de eerste keer, zei ze: ‘ach, ik vind jou zo’n knap kind, met je mooie gezichtje, zo fris (ik was behoorlijk verkouden maar ok), en je figuur’. Ik antwoord: ‘bedankt voor de lieve woorden, nou niet verliefd worden hè mevrouw’?

Dan begint ze te vertellen over dat ze vroeger optrad in het theater en ze begint te zingen.
Nadat de behandeling afgelopen is kreeg ik een handkus van haar en wenst ze me al het moois toe voor vandaag. Ik zeg haar gedag en kijk nog even naar het portret van haar wat vroeger door haar man is geschilderd, ongeveer mijn leeftijd. En als er iemand mooi, knap en fris is (geweest) dan is het deze lieve mevrouw wel.

Feyenoord

Volg hier de belevenissen van een pedicure aan huis in Rotterdam.

Vandaag weer aan de arbeid geweest in het verzorgingstehuis e

n daar kwam ik voor het eerst bij een mevrouw voor een behandeling. In het begin zei ze niet veel, totdat het over voetbal ging en met name over Feyenoord.
Zo vertelde ze: ‘Ja ik kijk altijd als ze moeten spelen’. En ze vertelt over de kuip en over Gerard Cox. Ze is een echte fan.

Ook vertelde ze dat ze een keer een nieuwe verpleegster had, die voor Ajax was. Die had gezegd: ‘zo goed hè dat Ajax heeft gewonnen?’
Nou, zegt ze. Die heb ik buiten gezet, dat zeg je toch niet!!

Heeft u dat echt gedaan? Vraag ik aan haar. Ja natuurlijk! Antwoord ze. Ik moet lachen. En met twee Feyenoord supporters thuis snap ik deze mevrouw wel een beetje 😉

Family is everything

Volg hier de belevenissen van een pedicure aan huis in Rotterdam.

Twee weken geleden werd ik gebeld door een klant met de vraag of ik op een zondag naar Oostplein kon komen, haar tante werd die dag in het zonnetje gezet. Ze was namelijk aan het herstellen van kanker en zij en haar familie wilde haar lekker in de watten leggen.

Mijn agenda gecheckt en er was ruimte voor, dus ja hoor prima ik kon komen.
Het ging om een pedicure, manicure, nagels lakken en een fijne massage voor deze mevrouw.

Eenmaal aangekomen zit haar woning vol met familie, gezelligheid en eten en drinken.
Mevrouw is goed in de watten gelegd en genoot volop van alles en iedereen.
Zo mooi om te zien dat iedereen er was, een kamer vol met liefde. Wat een rijkdom, en wat werk ik dan met liefde op de zondag.❤️

Powervrouw

Volg hier de belevenissen van een pedicure aan huis in Rotterdam

Een nieuwe klant stond vandaag op de planning. Bij binnenkomst vertelt ze dat ze net uit het ziekenhuis is, door complicaties kan ze niet meer wat ze vroeger wel zelf kon, waaronder ook haar voeten verzorgen.

Ik begin de behandeling en ze vertelt me dat ze zo gewend was alles zelf te doen. Al in haar jongere jaren ging ze regelmatig op stap met haar kids, waarvan één geestelijk en lichamelijk gehandicapt is. Ze vertelt dat haar gehandicapte zoon het geweldig vond om met de trein te gaan, hij genoot ervan. Ze praat verder en ik bedenk me hoe zwaar dat moet zijn geweest in die tijd, de zorg voor dat aantal kids ,waaronder een gehandicapt kindje, het huishouden erbij, man vaak weg…zonder de luxe die we nu gewend zijn, zonder de kennis en de hulp die we nu kunnen krijgen. Ze vertelt hoe moeilijk ze het nu vindt om hulp te vragen nu ze dagelijkse dingen niet meer zelf kan. Ik vraag me af hoe ik deze mevrouw verder kan helpen en besef me dat ik dit al aan het doen ben: door te luisteren, en door haar voeten te verzorgen. Even blijft ze stil en ze gaat verder, en ik luister terwijl ik de behandeling afrond.

Over 6 weken heeft mevrouw een nieuwe afspraak staan, ik hoop dat ze dan wat meer gewend is aan haar nieuwe leventje . Dag lieve mevrouw powervrouw, tot ziens bij de volgende behandeling.

Mevrouw Klets

Volg hier de belevenissen van een pedicure aan huis in Rotterdam

Vanmiddag een nieuwe klant, een mevrouw op leeftijd, ze kon niet meer goed zien en horen, vertelde ze aan de telefoon.

Bij binnenkomst vertelt ze me al meteen dat ze niet tevreden was over de vorige pedicure, want die kletste te veel.
Ok, goed om te weten (aangezien ik zelf ook behoorlijk kan kletsen.) Ik ga zitten en ga aan de slag, en mevrouw kletst en kletst en kletst, over van alles en nog wat, de oorlog, haar kinderen en hoe haar werkster mij heeft gevonden op haar ‘radiootje’.

De behandeling is klaar maar mevrouw kletst lekker door en ik besluit om nog even te blijven, ze is de laatste voor vandaag dus het kan wel.
Na afloop zeg ze: ‘ik ben heel tevreden we maken meteen een nieuwe afspraak’.
Doen we, het staat genoteerd mevrouw.
‘Ja gezellig ‘ zegt ze.
Dag lieve mevrouw klets, tot over 6 weken.