Mini-Blogs

‘Meneer is een beetje zenuwachtig, dus ik blijf er even bij’. Wordt tegen mij gezegd als ik binnen stap bij een nieuwe klant. ‘Helemaal prima hoor, geen probleem’, antwoord ik.
‘Meneer heeft last van pijnlijke plekken, al een tijdje, hij durfde niet naar de pedicure te gaan’. Als ik de behandeling begin,leg ik stapsgewijs uit wat ik ga doen. Alles gaat goed en meneer is blij. ‘Ik wil u heel erg bedanken en even een hand geven’ zegt hij na afloop.
‘Is goed, even mijn handschoen uit doen’ antwoord ik hem. En terwijl ik hem een hand geeft pakt ie hem vast en drukt er een zoen op. ‘Zo, dat is lang geleden dat ik die voor het laatst kreeg’ zeg ik lachend. Meneer pakt zijn nieuwe sneakers en trekt ze aan. ‘Eindelijk kan ik ze aan, mijn voeten doen geen pijn meer’. En terwijl ik de deur uitloop zwaait hij me na tot aan de lift. Meneer blij, ik blij. Één van de allertofste dingen van dit vak.

Het regent. ik word een beetje down van het weer en met mijn hoofd omlaag loop ik richting mijn auto.Ik ben aan het werk in het centrum terwijl mijn oog valt op een tegeltje. Ik heb dit tegeltje eerder gezien en een vriendin van mij (geboren en getogen Rotterdamse) legde mij uit dat dit tegeltje de brandgrens aangeeft. De grens van de vernieling het bombardement. Terwijl ik doorloop naar mijn auto denk ik aan de verhalen van mijn klanten die zij mij over de oorlog hebben verteld. Heftige verhalen. Verhalen die de regen doen vergeten. En terwijl ik naar mijn volgende klant rijd trekt de regen weg en doet de zon zijn best om door de wolken heen te komen. Zo zie je maar, na regen komt zonneschijn. En daar is deze stad toch wel het ultieme voorbeeld van.

Bejaard echtpaar kregen gister beide een pedicure behandeling. Mevrouw tegen meneer toen ik zijn nagels aan het knippen was: ‘wat een tang hè?’
Ik: ‘ik mag hopen dat het over mijn knipper gaat.’
Verschrikt kijkt ze me aan: ‘oh ja, natuurlijk’.
Ik kijk haar lachend aan en ze heeft door dat ik een grapje maak.
‘Maar het blijft een grote tang’.

Yes, weer fijn aan een nieuwe werkdag begonnen. En mijn eerste klant was toch om op te vreten. Een mevrouw van 93 jaar, ze staat op me te wachten als ik de lift uit stap. ‘Goedemorgen mevrouw, wat lief dat u mij komt halen, maar waar is uw karretje?’, vraag ik haar. ‘Oh die ben ik in alle haast vergeten, ik ben al 93, wat een oud wijf hè?’ Waarop ik lachend antwoord: ‘dat zijn uw woorden hè, nou steek maar een arm in’. En samen lopen we gearmd, schuifelend en giebelend om haar opmerking terug naar haar knusse kamertje. Wat hou ik toch van dit soort momentjes.

Vanmorgen op Rotterdam Zuid/ Feyenoord. Tijdens de behandeling horen we ineens een hoop kabaal, er vliegen twee helikopters voorbij, die vervolgens rondjes blijven vliegen. Het lijkt op een oefening, soms zien we ze zakken om vervolgens weer verder te vliegen. Na de behandeling gaan we even kijken op haar balkon waar haar zoon verteld dat hij 10 jaar geleden een helikoptervlucht heeft gemaakt in Cuba samen met zijn moeder. Hij laat de foto’s zien en terwijl ik een slok neem van de koffie hoor ik mevrouw op de achtergrond in het Algemeen Beschaafd Rotterdams zeggen: ‘sjongejonge wat een takke-herrie zeg, zijn het niet die kinderen dat is het dit wel’.
De koffie schiet bijna door mijn neusgaten naar buiten…
Wat een gaaf gezicht zo die helikopters boven de stad, maar het blijft natuurlijk wel gewoon een takke-herrie

Soms laten mensen mij heel dichtbij komen, zowel letterlijk als figuurlijk.
Zo ook pas geleden bij deze dementerende dame. Soms heeft ze slechte dagen en is ze met haar gedachtes op een plek waar niemand bij komt. En soms heeft ze heldere dagen, dagen dat ik een glimp zie van de persoon die ze ooit is geweest.
Na haar voeten behandeld te hebben staan we in de gang als ze dichterbij schuift, en ineens heb ik twee zoenen op mijn wang te pakken. ‘Lief’ zegt ze met een zachte stem.
‘Ik vind u ook lief’ zeg ik terwijl ik haar hand pak en even over haar arm wrijf.
‘Tot over een paar weken’ zeg ik als ik me omdraai en haar deur uitloop. Ze blijft in de deuropening zwaaien totdat ik uit beeld ben.
Ik ga verder met mijn werkdag en geniet nog even extra van alles, want voor je het weet kan je je er misschien meer weinig van herinneren…

Op een doordeweekse ochtend:

‘Jongens schoenen en jassen aan, we gaan naar school!’
‘Welke schoenen moet ik aan mama?’
Waarop ik antwoord dat ze zelf maar even moeten kijken. Vervolgens komt diva-kleuter met deze combi aanlopen.
‘Weet je zeker dat je deze schoenen aan doet vandaag? En moet je je sokken dan niet uitdoen?’ Vraag ik aan haar.
‘Nee hoor mama, zegt ze, dit wil ik aan, zo vind ik het mooi’. Ik kijk nogmaals naar de pantersokjes en naar haar schoentjes. Wat ga ik doen, ga ik de strijd aan of laat ik het maar gaan.
Ik kies voor het laatste. Wat bij dochterlief in haar kop zit, zit niet in haar kont en zo lang ze niet met haar onderbroek op haar hoofd buiten loopt valt het allemaal nog wel mee. ‘Ok, liefie, helemaal prima dan’ zeg ik terwijl ik de riempjes van haar schoentjes vastmaak. Ze pakt haar jas en tas en huppelt vrolijk de deur uit….
My girl, ze weet heel goed wat ze wil en wat ze niet wil. Een mooie eigenschap, een soms uitdagende eigenschap, een eigenschap waar ze heel ver mee gaat komen.

Kennen jullie Corrie van de Kruiskade nog? Pas geleden was ik weer bij haar en ze had weer een bingo-frustratie….: ‘Weet je wat ik had gewonnen dit keer bij de bingo? Een soeppan!! Wat moet ik nou met een soeppan? Als ik ga koken word het een bende.’ (Corrie is slechtziend). Ik moet stiekem lachen om de manier hoe ze het verteld en ze gaat verder: ‘Dus ik vroeg aan mijn zoon of hij die pan wilde, maar hij wilde ‘m niet, dus ik naar mijn buurvrouw, die wilde ‘m ook niet, niemand wilde die pan! Toen ben ik met die pan naar beneden naar de balie gegaan. En ja hoor, de receptioniste wilde wel die pan hebben.’ ‘Daar ga ik lekker chili con carne in klaar maken had ze gezegd.
Dus ik zeg: nou je doet je best maar.’
‘Ben allang blij dat ik van dat ding af ben’, zegt Corrie lachend.
‘Als ze nou gewoon eens een pak kaakies als prijs doen, maar nee hoor’. Nou Corrie, de volgende keer neem ik een pak kaakies mee voor bij de koffie, heb je toch nog een beetje prijs.

*foto en verhaal geplaatst met toestemming van Corrie: ‘ja, best joh.’*