When the going gets tough

Ze ligt met haar oogjes dicht in haar warme mandje, ze slaapt. Maar zodra ik haar riempje pak gaan haar ogen meteen weer open. ‘Wat gaat het vrouwtje doen? Gaan we wandelen? Ze kent het ritme van het gezin als geen ander, ze is er al bijna 11 jaar onderdeel van. Ze wordt een dagje ouder, en dat is goed te merken. De wandelingen worden korter, en het slapen neemt toe, ons oma-hondje. Ik doe het riempje om en we lopen ons dagelijkse rondje.

Tijdens de wandeling dwalen mijn gedachte af naar de afgelopen dagen, naar mijn werkweek. Ik denk aan de bejaarde meneer die de deur niet open deed op het afgesproken tijdstip en datum. Aanbellen, opbellen, op het raam bonken, naar binnen gluren, ik kreeg geen contact. Dit is niks voor meneer, een worst-case scenario schoot door mijn gedachte: er zal toch niks gebeurd zijn? Hij zal toch niet gevallen zijn en moederziel alleen op de vloer liggen? Een onrustig gevoel bekruipt mij terwijl ik contact zoek met thuiszorg. Geen gehoor… Dan ga ik opzoek naar de huismeester, die helaas niet aanwezig is. Wat nu? Meneer heeft geen familie dus ik besluit de gemeente te bellen om de situatie voor te leggen, ondertussen belt thuiszorg terug. We spreken af dat ze polshoogte gaan nemen. Later die dag hoor ik dat meneer door alle commotie heen lag te slapen, hij dacht dat onze afspraak een dag later was.

Een paar uur later krijg ik een berichtje van de dochter van een andere klant, haar moeder is al geruime tijd ziek en ze heeft veel pijn, euthanasie was al ter sprake gekomen en zou in de nabije toekomst haar moeten verlossen van haar lijden. ‘Helaas moet ik onze afspraak afzeggen, mijn moeder neemt binnenkort afscheid, ze is in raptempo achteruit gegaan en ze kan de pijn niet meer aan’. Ik had niet verwacht dat het ineens zo snel zou gaan met mevrouw. Ik annuleer de afspraak en wens ze veel kracht en sterkte toe.

De volgende dag rij ik langs bij een klant om even wat af te geven, ze had een verzorgingsproduct voor haar voeten besteld en ik had beloofd om deze onderweg even langs te komen brengen. Ik bel aan bij de bejaarde dame, ik hoor geklop van boven komen en ze staat paniekerig voor haar slaapkamerraam te zwaaien. Na 5 minuten komt ze naar beneden en doet ze de deur open voor me. Ze pakt me meteen beet en laat me niet meer los. Mevrouw is duidelijk in de war en staat te trillen op haar dunnen beentjes. ‘Wat is er aan de hand? ‘, vraag ik haar. Ze antwoord dat ze het niet weet en herhaalt keer op keer dat ik haar zoon moet bellen. ‘kom dan lopen we even naar binnen’ zeg ik tegen mevrouw en ik laat haar in haar stoel zitten. Ik haal een glas water voor haar die ze met volle teugen leeg drinkt. Ondertussen bel ik haar zoon die meteen opneemt. ‘ik kom er direct aan’, antwoord hij door de telefoon. De gedachte dat haar zoon komt geeft haar meteen rust. Ze kalmeert en laat zich verder in de stoel zakken, mijn hand houdt ze nog steeds stevig vast. Na een klein half uurtje arriveert haar zoon.

Dit soort momenten grijpen mij aan. We hopen allemaal oud te worden, maar af en toe kan dat mensonterend zijn. Dat je niet meer weet waar je bent, dat pijn je leven beheerst , of dat je zo moe bent dat je hele dagen ligt te slapen en de wereld aan je voorbij gaat.

Tijdens het uitlaten van de hond besluit ik om mijn moeder te bellen. Ze kent ,als mede-collega, de klappen van de zweep en heeft het nodige meegemaakt tijdens haar werk als ambulante pedicure. ‘Dit soort dingen leer je niet op de opleiding he mam, en je bent toch alleen op dat soort momenten, je hebt geen collega’s om op dat moment op terug te vallen’. ‘Klopt helemaal wijffie, maar dit soort momenten ga je vaker meemaken en dan weet je hoe je moet handelen, dan valt het niet meer zo rauw op je dak’. antwoord ze mij. ‘Tja daar zal je wel gelijk in hebben’, zeg ik tegen haar. ‘Ga maar lekker naar huis, geniet nog even van je vrije uren en tik maar een mooi verhaaltje op facebook’ zegt ze lachend.

Eenmaal thuis gekomen doe ik het riempje los en Sparky de hond drentelt vrolijk de woonkamer in en zoekt haar mandje weer op. Waar ze, na een paar keer draaien, haar plek heeft gevonden en haar kop op haar kleine pootjes laat rusten. Ik ga zitten aan de eettafel en volg mijn moeders advies op en open mijn laptop. Niemand weet van te voren hoe zijn leven zal lopen of eindigen. Maar als ik mocht kiezen, dan kies ik voor het leven van ons hondje. Haar ouwe dag zal ze slijten zonder teveel struggles, dat heeft haar vrouwtje gelukkig zelf in de hand. Helaas geldt dat niet voor mensen…

2 antwoorden op “When the going gets tough”

  1. Mooi geschreven. En zeer mooi dat je in je verhaal laat uitkomen dat je er bent voor de mens die jij behandel als pedicure maar er ook bent als mens.
    Succes met je werk als pedicure en met je blog ik lees je blog graag
    Mvg Sylvia medisch pedicure
    Het voetenparadijs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *