Never judge a book by its cover

Er was eens een pedicure aan huis in Rotterdam, ze heette Michelle. Ze hield van haar werk, en er was nog geen dag voorbij gegaan zonder dat ze zin had gehad om te gaan werken. Natuurlijk zat er af en toe weleens een klant tussen wat ze als een uitdaging zag, maar over het algemeen was ze erg blij met haar klantenkring.

Michelle reed graag door Rotterdam met de auto, ze hield van de energie die de stad haar gaf. Een stad met veel verschillende mensen met ieder hun eigen verhaal, en door het werk wat ze deed kreeg ze die verhalen ook vaak te horen. Dat konden hele intieme verhalen zijn, of hele ontroerende verhalen. Soms had ze weleens wat tijd over en dan parkeerde ze haar auto langs de Maas om even te turen over het water, naar de boten, naar het verkeer op de Erasmusbrug en naar de hardlopers op de maasboulevard. Ja, dit was het werk en de stad waar haar hart lag.

Op een dag ontving Michelle een berichtje in haar zakelijke mailbox, met het verzoek om een afspraak te maken voor een pedicure behandeling voor een mevrouw in het centrum. Mevrouw had reuma, maar hoefde niet perse een medische pedicure, de vergoeding die ze daarvoor zou krijgen vond ze toch niet interessant, ook hoefde Michelle zich geen zorgen te maken over de hoge parkeerkosten in het centrum, dat zou allemaal geregeld worden door haar.

Op de afgesproken dag en tijdstip belde Michelle aan bij het statige pand. Het regende, en omdat ze haar auto niet voor de deur kon parkeren moest ze een stuk lopen met het gevolg dat haar schoenen nat waren en modderspatten op haar witte werkbroek zaten. ‘Goede eerste indruk maak ik zo’, schoot het door haar hoofd toen de voordeur op afstand werd geopend.

Michelle gaf de piepende deur een klein zetje en wierp een blik in de hal. Ze moest een klein trapje op om binnen te komen. De dame in kwestie stond in de gang, keurig gekleed in een mantelpakje, haar make-up netjes verzorgd en haar nagels rood gelakt: ‘ik had gehoopt dat je even je voeten zou vegen als je binnen zou komen’ zegt ze als Michelle de gang verder in wilt lopen. Michelle is verbaasd door de manier van begroeten. Ze staat als een verzopen katje met al haar spullen in de gang. ‘Ook aangenaam kennis te maken’ denkt ze en ze kan er nog net een: ‘oh sorry, goedemiddag’ uitpersen.

De mevrouw zegt dat ze verder mag komen, en nadat Michelle haar voeten heeft geveegd en haar natte jas op de kapstok heeft gehangen, sleept ze haar werkspullen achter zich aan richting de woonkamer. Ze heeft nog nooit zo’n woonkamer gezien als deze: opgepoetst blinkend zilver staat netjes in de vitrinekast, hagelwit tapijt zonder enig vlekje ligt op de vloer, en chocolaatjes zijn keurig gedecoreerd in de mooiste kristallen schalen.

Michelle installeert zichzelf en mevrouw neemt plaats tegenover haar, ze legt haar voet op de beensteun. ‘Kan je ook mijn nagels lakken? In het rood? Dat vind ik zo’n mooie kleur’, zegt ze terwijl ze haar potje nagellak overhandigd. Michelle kijkt naar het hagelwitte tapijt en het potje nagellak. ‘Uitdaging aanvaard’, denkt ze.

Mevrouw begint te praten, over de ziekte die ze heeft, over de heftige dingen die ze heeft meegemaakt in haar leven en Michelle luistert, ze geeft af en toe een bevestigend knikje. Dan valt er een stilte, ze laat het even voor wat het is, ze voelt zich niet zo op haar gemak bij deze mevrouw, en dat heeft ze niet snel. ‘Waarschijnlijk is dit een eenmalige behandeling’, denkt ze. Maar ze weet ook dat een eerste indruk niet altijd bepalend is, daar was ze zelf net nog een prima voorbeeld van.

Dan krijgt het gesprek een bijzondere wending, en het gaat over een onderwerp wat Michelle niet zag aankomen: mannen. Mannen over het algemeen, hoe ze zijn, hoe ze denken, de ervaringen die ze ermee heeft. En spontaan komt er dan de klik die Michelle niet meer had verwacht. Ze had niet verwacht dat ze met deze keurig uitziende dame, met dito woonkamer, eenzelfde soort gesprek zou voeren als dat ze met haar vriendinnen doet tijdens een stapavond waar de wijn rijkelijk vloeit.

Michelle en de dame kletsen nog wat verder en lachen, het is alsof er een muurtje is afgebrokkeld tussen beide. De behandeling wordt afgerond en een nieuwe afspraak wordt ingepland. Vanaf dat moment komt Michelle maandelijks bij mevrouw om haar teennagels te lakken in haar favorieten kleur terwijl ze de leukste gesprekken hebben.

Totdat er iets tussen komt wat Michelle niet zag aankomen, iets wat niemand zag aankomen: een pandemie is uitgebroken. Het lijkt alsof ze in een slecht film is belandt, ze kan en mag haar werk niet meer uitoefenen, de kinderen gaan niet meer naar school, ‘social distance’ is een begrip geworden en haar enige uitje is naar de supermarkt of het uitlaten van haar hondje.

Ondernemerschap komt met risico’s, daar was ze zich zeker van bewust toen ze voor zichzelf begon. Geen inkomsten bij vakanties of ziekte, dat wist ze van te voren. En dat pensioenpotje, daar moest ze ook maar eens aan gaan beginnen. Maar dit? Nee, dit had ze nooit kunnen zien aankomen.

Langzaam went ze aan het nieuwe ritme, aan het helpen met het vele schoolwerk van haar kinderen, en om te zorgen dat thuis alles op rolletjes loopt terwijl haar man drukke tijden beleefd op zijn werk. Regelmatig denkt ze terug aan haar werk, ze krijgt lieve berichtjes van haar klanten die haar veel sterkte wensen en zeggen op haar te wachten totdat alles weer rustig is en zij haar werk weer kan oppakken. En dat doet haar goed, want dit keine wereldje waar ze nu in leeft is niet voor haar weggelegd.

Tot die tijd volgt ze haar ander passie: schrijven. Ze hoopt dat ze jullie nog lang mag laten genieten van haar verhalen.

Namens Michelle bedankt! Bedankt voor het lezen van mijn blog, voor het volgen op facebook en voor alle lieve berichtjes die ik krijg van jullie. Dikke kus, Judith M 😉

6 antwoorden op “Never judge a book by its cover”

  1. Een historie die de lezer persoonlijk in het verhaal meeneemt, in stapjes nieuwsgierig maakt, en verwachtvol boeit. Daarbij vind ik het fijn daarin wederzijdse psychologische momenten er in aan te treffen.

  2. Hoi Judith, altijd weer leuk als ik de mail van jou ziet binnenkomen. Ook voor jou zullen t wel verwarrende tijden zijn die helaas nog langer gaat duren. Maar wees gerust ik en je nieuwe klant met 1 grote teennagel minder wachten rustig af tot er betere tijden komen. Tot dan geniet ik van je stukjes. Fijn weekend ?

  3. Hoi Juudje
    Wat prachtig geschreven deze blog. Het is inderdaad een mooi beroep vooral als je jarenlang bij dezelfde mensen komt. De band wordt steeds groter met je klanten. Het is even een moeilijke tijd voor iedereen, maar we krijgen dat kleine beestje klein.
    Wanneer weten we niet, maar alles komt goed. Ik hou van je en een dikke kus.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *