It’s all good

Op dit moment zijn wij een midweekje weg. Even met zijn vieren, in een huisje, vlakbij het strand. Hond mee, gourmetstel mee, camping smokings mee, en het grote genieten kan beginnen. Niks moet, alles mag. En dat lukt ons heel goed. De dagen worden gevuld met uitslapen, brunchen, zwemmen, spelletjes aan de keukentafel, lekker eten, en fijne drankjes.

En dat zwemmen, dat vind ik eerlijk gezegd altijd een onderneming. Zo’n subtropisch gebeuren is voornamelijk een paradijs voor de kids, maar ik lig liever in bikini aan het zwembad onder de zon in plaats van als een malle door de wildwaterbaan te spartelen en tegelijkertijd te proberen mijn strapless badpak op zijn plek te houden. Na het zwemspektakel gaat de gezelligheid nog door tijdens het afdrogen en aankleden. De hokjes zijn te klein om je achterste fatsoenlijk te kunnen keren en jezelf af te drogen zonder dat er een kledingstuk of een handdoek op de vloer valt.

Daarom maak ik het mezelf en de kids het zo comfortabel mogelijk tijdens deze zwemavonturen. Wij gaan voor het gemak, en hijzen ons in onze jogginpakken en onesies als we naar het zwembad gaan. Makkelijk om uit te trekken en ook heel makkelijk om weer aan te trekken. Dat het alles-behalve-charmant is, dat maakt ons niet uit. ‘Ze kennen ons toch niet’, is ons motto deze mini-vakantie.

Dus op een middag, als we ons weer klaar maken voor het zwemmen, zegt manlief terwijl we in de gang staan: ‘ik ben er klaar voor’. Ik draai mij om en mijn blik valt op zijn slippers met sokken erin. ‘Prachtig schat, niks meer aan doen’, zeg ik terwijl ik de jas van mijn jongste dichtrits. Zo passen we mooi bij de omgeving, we zijn al aardig geïntegreerd hier in Center Parcs.

We lopen de deur uit en de kinderen rennen vooruit, de chloorlucht van het zwembad komt ons buiten al tegemoet. De familie Tokkie, onderweg naar weer een paar uurtjes waterfestijn. De gedachte dat mijn eerste werkdag precies over een week weer gaat beginnen schiet door mijn gedachte. Morgen gaan we weer terug naar huis, terug naar de stad, terug naar de A20 die ik hoor ruizen als ik de ramen van de kamer van de kinderen open zet ’s ochtends, terug naar de metro die we in de verte zien rijden, en terug naar de geluiden van de sirenes die regelmatig hoorbaar zijn in de verte. Ik hou van de stad, maar ik hou ook van het strand en de rust die daarbij hoort. De gedachtes aan werken en aan de stad verdwijnen weer langzaam uit mijn gedachtes als ik eenmaal in het warme zwembadwater lig te weken. Its all good.

2 antwoorden op “It’s all good”

  1. Lekker toch Judith, je van niemand iets aantrekken, doen waar je zin in hebt en verders uitslapen en uitrusten want t gewone leven begint zo weer. Fijne jaarwisseling en tot de volgende maand ??

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *